Juul Baars

 

Dodenherdenking

de stilte heeft geen ziel
zij kent geen woorden die verhalen
van de eeuwig durende strijd
om vrijheid, waarin alleen de dood
ultieme vrijheid biedt

de weg naar vrijheid is
met tranen en bloed geschreven
haar horizon verwaait in de wind
vervult zich van het licht der hoop
en reikt tot voorbij de zon
in het licht verschuilt zich
ons diepe verlangen
naar vrijheid

in een wereld van onvrijheid
is de dood een vriend
die in ons doet herinneren

dat een mens alleen mens kan zijn

in vrijheid…

Vrijheid

soms klinkt het woord als een verzuchting
of een vergeten vanzelfsprekendheid
dwarrelend in ongestuurde gedachten
zonder aanwijsbare betekenis

dan weer heeft het een ziel
manifesteert het zich als een explosie van liefde
wanneer  twee mensen elkaar weerzien
na een  langdurige onvrijheid

dan is het een verlangen
van een moeder  die haar stervend kind
omarmt en koestert
en tevergeefs wacht op bevrijding 

ook klinkt het
als een  luid protest
tegen jarenlange onderdrukking
in een strijd die alleen kan worden verloren

het is gelijk  een prevelend gebed
dat opstijgt in het oneindige
zoekend naar een weg
die tot verlossing leidt

En het is de dood
die haar barmhartigheid toont
en zacht een einde brengt
aan ondragelijk lijden

zes en zeventig jaar vrijheid
brengt ons op het knooppunt
van vele wegen
en dwingt ons tot nieuwe keuzes

gevoed door ons verleden
bewust van het heden om ons heen
zullen we voort moeten gaan
om vrijheid  vast te houden, te koesteren
en te omarmen

Het is immers aan ons
om steeds opnieuw betekenis te geven
aan wat het woord vrijheid betekent…
toen en in de toekomst

Laat zes en zeventig jaar vrijheid
een nieuw begin zijn
waarin we met- en voor elkaar
in vrijheid kunnen leven