Twee minuten
De jaren die we zijn
vergeten.
De namen die we niet meer
weten.
De zinloosheid, de razernij.
De angst, de pijn, het
vogelvrij.
Laten we twee minuten zwijgen
om wat er toen is weggevaagd.
Om wat we nooit meer willen
krijgen.
Dat is toch niet te veel
gevraagd.
De bange kampen, lange
treinen.
Het leed dat nooit meer zou
verdwijnen.
De bunkers en het
prikkeldraad.
De zware laarzen in de straat.
Laten we twee minuten zwijgen
voor iedereen die dit
verdroeg.
Voor wie zich toen niet klein
liet krijgen
zijn twee minuten nooit
genoeg.
Vrijheid
Hij rent op blote voeten door het zand.
Een kind dat met een grote strandbal speelt.
De aandacht van zijn ouders onverdeeld.
De vader heeft een vlieger in z’n hand.
Een mooier monument bestaat er niet.
Dit beeld laat zien hoe vrijheid hoort te zijn.
Totdat het kind opeens op het terrein
de resten van een oude bunker ziet.
Hij vraagt: ‘Wat is dat voor een raar
gebouw?’
De ouders kijken en de dag valt stil.
Haar bruinverbrande wangen worden grauw
als moeder zegt wat zij niet zeggen wil:
‘Daarin zijn vroeger mensen doodgegaan,
zodat jij hier nu in de zon kunt staan.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten